Ouder worden.. Pffff
13 november 2015
En dan is het opeens voorbij..
2 mei 2016
Show all

Expeditie Robinson

Na bijna 4 weken is mijn Expeditie Robinson avontuur voorbij en wat heb ik ervan genoten. Ondanks het afzien, de honger en het feit dat echt je tanden zo lang niet mag poetsen. Naar bed gaan als de zon onder gaat, weer wakker worden als de zon op komt en de hele natuur tot leven komt. Wakker worden met dit uitzicht, wat wil je nog meer. Ook al werd ik iedere nacht weer gestoken door verschillende soorten insecten en barstte ik van de jeuk. Ik heb genoten van de expedities, opzoek gaan naar eten. Door de jungle banjeren en alles uit de grond trekken. We hadden mazzel op Mantapayas met de hoeveelheid eten. Op dag één volle pan met vis, een volledige cassave plantage, maar we vonden er ook amandelen, vijgen, bananen en passievrucht. Er stond zelfs een peperplantje waarmee we de cassave puree pittiger konden maken.

Ook maakten we daar van het kokoswater siroop door het in te koken, heerlijk op een pannenkoek. Of wat dacht je van gebakken banaan? Wist je dat je de schil ook mee kunt bakken en opeten? Het zal voor een deel door de honger komen dat je wat minder selectief wordt, maar geloof me…. De bananenschil gebakken was heerlijk!

Op Tayak was dat wel anders. Klaas, onze vis held en later ook Sandra en Sander zorgden dagelijks voor vis. Van de graten maakten we nog soep met water en een beetje zeewater. Elk stukje rijst, pannenkoek of vis aten we tot de laatste vezel op. Ik heb nog nooit in mijn leven zo weinig gegeten. De honger was nog niet eens het ergste, maar het feit dat al je energie je lijf uit stroomt maakte het daar zo zwaar. Na honderd meter lopen kan je gewoon niet meer. Niet omdat je buiten adem bent, maar omdat je helemaal leeg bent en verzuurd. Even slikken voor mij als sporter. Ik denk dat ik de meeste kilo’s in die week ben verloren. En de meeste spieren….

Ik heb ook intens genoten van de fijne gesprekken. Op het eerste eiland met Kees, Jaap, Anna, Sharon en Ryanne. En later met mijn maten van Tayak. Op zware momenten lagen Amara en ik uren over thuis te praten. Over onze families, ons werk en verleden. Ik kende helemaal niemand uit de groep, maar had al heel snel een klik met Kees, Jaap en Amara. Ik heb gehuild toen Kees al na twee dagen weg moest. Het was hij of ik, natuurlijk ben ik dankbaar dat ik mocht blijven, maar wat vond ik het jammer dat Kees ging. Op Tayak werd de groep steeds hechter omdat we echt diep gingen met elkaar. Zo weinig eten en zo weinig energie. Sander, die als een soort MacGyver in het water stond met zijn zelf gemaakte speer, zorgde voor bijzondere vangsten. Hij ving een rog en een inktvis.

De proeven vond ik ook geweldig. De spanning en het wedstrijdelement zijn wel aan mij besteed. Ook mooi hoe de rivaliteit toenam tussen de groepen, het ging er soms heftig aan toe. Het waren momenten van de dag waar we naar uit keken omdat het de dag een beetje brak en omdat er na de samensmelting natuurlijk prijzen te winnen waren.

Winnaarseiland was echt een feest! Ons eigen brood bakken. Eerst nog hard zwoegen en werken om in een diepe kuil een oven te maken. Maar het was meer dan de moeite waard. Wat kan een mens gelukkig worden van een broodje kaas of pindakaas. De mooie avonden op winnaarseiland zal ik niet gauw vergeten. Het uitzicht, het gezelschap en het eten maakten die momenten zo speciaal. Of de douche? Na 3 weken een keer je haar wassen. Er zit na zo’n lange tijd een laag vet op je hoofd en je stinkt echt. Bij Amara werd het haar alleen maar droger, bij mij alleen maar vetter. Alsof ik er een pot met wax ingesmeerd had.

We zijn zo gewend aan alle luxe in Nederland maar niks van dat alles heb ik tijdens mijn Expeditie gemist. Geen telefoon, geen computer, geen eten, geen douche of tandenborstel. Ok, ik had natuurlijk best een keer mijn tanden willen poetsen of wat vaker mijn haar willen wassen, maar we kunnen prima zonder de rest van alle luxe. Het was juist een verrijking om de tijd te hebben voor contact. Ik koester de mooie herinneringen aan Tayak waar Klaas, Sander en Tim zoveel lol hadden als ze bij het kampvuur zaten. Amara en ik zaten dat van een afstand te aanschouwen. Na een week met alleen maar vrouwen leefde Klaas weer op met de mannen om zich heen om ouderwetse mannengrappen te maken.

Doordat ik zoveel afviel gingen mijn kleren steeds losser te zitten waardoor ik de insecten ’s nachts over mijn rug voelde krioelen. Ik had sokken over mijn broekspijpen, shirt in mijn broek, trui erover heen… Maar alle kleren begonnen zo los te zitten dat ze gewoon via mijn broek mijn rug op liepen. Dat werd pas echt vervelend toen we op een plek sliepen waar ook rode mieren zaten. Dan schrok ik wakker van een steek. Ik heb een mooi aandenken aan al die insecten, een soort gordel op mijn onderrug van littekens omdat ik niet van de beten af kon blijven. Als ik in Nederland een mug op mijn slaapkamer heb word ik al gek, maar hier kon ik me er eigenlijk prima aan overgeven. Ook aan het idee dat de ratten ’s nachts langs je klamboe renden.

Wat vond ik dan het aller zwaarste? Ik heb me een paar dagen niet zo lekker gevoeld omdat mijn lijf protesteerde tegen het weinige eten. En dan niet zozeer de honger maar het effect van te weinig voedingstoffen binnen krijgen. Normaal eet ik heel gezond en gevarieerd. Op zo’n moment wil je maar op één plek zijn en dat is thuis in je eigen bed en op je eigen wc. En niet op een bananenblad tussen Amara en Klaas in, hoe lief ik ze ook vond. Of achter een rots in de hoop dat niemand je ziet. Gelukkig ging dat vanzelf over en wist ik ook nog een proef te winnen op het juiste moment. Daardoor mocht ik mijn expeditie nog even doorzetten, wonnen we een douche en de mooiste prijs, een video boodschap van thuis. En dan kan het natuurlijk niet anders dan dat je breekt. Ik brak bij het zien van de beelden van Sanne, maar ook bij het zien van de lieve woorden van de familie Klaas en Amara.

Inmiddels is het hele avontuur al weer bijna een halfjaar geleden. Gelukkig hebben we van alle beelden na kunnen genieten. Heb ik dingen gezien en gehoord die ik toen niet wist. Ik heb natuurlijk gesmeten met mijn stemmen, maar ik lag ook steeds onder vuur en wilde niet het risico nemen dat ik in het vliegtuig zou zitten met mijn stemmen op zak. Ik kon dan ook verwachten dat ik mezelf niet meer kon verdedigen. Klaas die me weg wilde hebben omdat hij niet tegen mij in de finale uit wilde komen. Als mens vond ik dat echt niet leuk, ik had hem nota bene een videoboodschap gegund. Maar het is en blijft een spel, dus de tactische kant begrijp ik wel. Overigens vind ik het nu bijna irritanter dan toen. Op dat moment vond ik het ook wel fijn om naar huis te gaan..

Totaal onverwacht kreeg ik nog een kans via afvallers eiland. Ik was zo geconcentreerd en zo gefocust. En wat had ik het mooi gevonden om de anderen in de halve finale tegen te komen, maar Danny was te sterk. Het scheelde slechts 2 seconden… Diep respect dat Danny daar al zo lang alleen zit. Laat hem dan maar in de halve finale komen, ben ook benieuwd hoe alle anderen hierop zullen reageren..

Ik ben heel erg dankbaar dat ik deze ervaring mee heb mogen maken! Ik heb nieuwe vriendschappen gesloten en fijne mensen ontmoet. Vanaf nu kijk ik uit naar de 17e, want ik ben natuurlijk heel nieuwsgierig naar de winnaar van Expeditie Robinson 2015.

Comments are closed.