Een ervaring rijker Down Under
14 oktober 2015
Expeditie Robinson
27 november 2015
Show all

Ouder worden.. Pffff

Afgelopen zomer besloot ik om nog een jaar door te gaan bij Laren. De reden? Omdat ik het nog ontzettend leuk vind. Maar ik moet wel bekennen dat het allemaal wel iets moeizamer gaat dan de jaren daarvoor en dat heeft vooral te maken met ouder worden.

Na het WK in Den Haag besloot ik te stoppen als international, het was mooi geweest. Tijd voor andere dingen, maar ik vond het nog wel leuk genoeg om een jaar door te gaan bij Laren. De trainingen, de wedstrijdspanning, ik wilde dat nog niet missen. Ik houd ervan om fit te zijn en lekker te trainen. Het teamproces is iets wat ik ontzettend leuk vind en dat doe ik het liefste nog op een hoog niveau. De eerste maanden na het WK kon ik nog goed teren op mijn fitheid van de zomer. Ondanks dat ik in augustus met een drukke baan startte, was het heerlijk om na mijn werk door te rijden naar Laren en mijn hoofd leeg te maken.

Na de winterstop begon ik voor het eerst te voelen dat mijn lijf minder soepel bewoog en dat de belasting in combinatie met een zittend beroep niet de meest ideale combinatie met topsport is. Dit in combinatie met mijn verstand, ik denk namelijk nog steeds dat ik alles kan en vooraan moet lopen. Mentaal lukte dat ook wel, maar fysiek werd dat steeds lastiger. Nota bene de eerste training na de winterstop schiet het in mijn kuit. Na een aantal weken lijkt het beter te gaan, maar prompt schiet het in mijn andere kuit. Na weer een aantal weken revalideren en vanaf de kant mijn teamgenoten in actie te zien, hoop ik mijn rentree te maken. Maar toen gooide een dikke knie roet in het eten. Met als gevolg, een paar minuten tegen SCHC in de halve finale van de play-offs.

Ik heb deze zomer heel veel tijd gehad om na te denken toen ik op een eiland zat. Mijn lijf heeft er wel een tikkie van gehad, maar toen ik terug kwam besloot ik om door te gaan. Eerst de tijd nemen om fit te worden. Dat heeft uiteindelijk ook weer veel meer tijd nodig gehad dan ik hoopte, maar inmiddels, 3 weken voor de winterstop ben ik weer fit. Hoewel ik me af en toe afvraag of je dit fit kan noemen.

Laatst stapte ik uit de auto na 2 zware trainingen en ik voelde me echt een oma. Het doet overal pijn en het duurt zo’n 5 minuten voordat ik een beetje normaal kan lopen. Van de week las ik een interview met John Heitinga. De Boer vindt hem te traag, dat zou met zijn leeftijd te maken hebben en in het systeem speelt de Boer liever met snelle verdedigers. Zouden mijn teamgenoten ook denken, wat is die Lammers traag geworden? Nou was ik al nooit een Dafne Schippers met bal en stick. Dus besloot ik het even te checken bij mijn teamgenoten. Vinden jullie mij trager geworden? Waarop ze vrij diplomatiek reageerden, Kim je bent toch ook nog maar net fit.

Afgelopen dinsdag voelde ik me voor het eerst echt traag en oud tijdens de training. In een oefening moesten we een lang stuk sprinten en vragen om de bal die je van achter aangespeeld kreeg. In mijn enthousiasme zette ik mijn beste sprint in, zigzaggend vroeg ik om de bal. Maar in werkelijkheid zal het er niet uitgezien hebben. Als een hele grote vrachtwagen met een gigantische draaicirkel, zo voelde het.

De volgende dag was misschien nog wel erger, overal pijn. Van mijn kuiten tot mijn bilspieren. Maar, gelukkig was ik niet de enige. Mijn halve team had spierpijn, zo bleek een training later. Confronterend is het wel om ouder te worden. Hoe hard ik hoop dat het niet zo is, voel ik wel degelijk dat de jaren tellen. Neemt niet weg dat ik nog elke training en wedstrijd met heel veel plezier op het veld sta!

Comments are closed.