Transfertalk
24 juni 2015
Ouder worden.. Pffff
13 november 2015
Show all

Een ervaring rijker Down Under

 

Ongeveer een jaar geleden kreeg ik de vraag of ik interesse zou hebben in een Australisch hockey avontuur. Praten kan nooit kwaad dacht ik toen. Niet wetende dat het een aantal maanden later werkelijkheid zou worden.

 

Na onze gewonnen wedstrijd tegen SCHC stapte ik het vliegtuig in om een hockeyavontuur te beleven in de AHL. Een toernooi van 1 week waarin alle staten uit Australië tegen elkaar spelen. Ik kom uit voor de WA Diamonds, alleen de naam al klinkt fantastisch. De volgende dag moet ik in het hockey stadion van Perth verschijnen, de thuisbasis van de Hockeyroos en de plek waar ik ooit mijn eerste WK speelde. Toentertijd niet mijn leukste toernooi, maar nu 13 jaar later geweldig om terug te zijn. Opeens komen alle mooie herinneringen naar boven.

 

Ik word ontvangen als een soort held. Mijn bijnaam is one touch Lammers, wat ik wel kan waarderen. Zeker de laatste wedstrijden van mijn carrière heb ik louter en alleen maar tip goals tegen Australië gescoord. Na een aantal foto’s en een interview heb ik even wat vrije tijd. Uiteraard doe ik een snel bezoekje aan het strand. De volgende morgen om 3:30 worden we opgehaald om naar Sydney te vliegen en om eindelijk mijn nieuwe team te ontmoeten.

 

Ik word super enthousiast ontvangen door mijn nieuwe teamgenoten. Ik moet wel erg wennen aan ons tenue, de WA Diamonds dragen de kleuren zwart en geel, wat mij natuurlijk meteen aan Den Bosch doet denken. Dat voelt een beetje gek, zeker als we later in het toernooi tegen NSW spelen in het lichtblauw. Ik kon het positieve er eigenlijk wel van inzien. Het zwart geel zou ik ook als kampioenskleuren kunnen beschouwen, wellicht brengen deze kleuren dan mijn eerste landskampioenschap.

 

De eerste dag staat er niet veel meer op het programma dan boodschappen doen en kennis maken met elkaar. We zitten in een appartement hotel en wat ik niet wist is dat we onze eigen boodschappen moeten doen en ons eigen eten moeten maken. Wat me doet beseffen dat we erg verwend zijn in Nederland. Het heeft eigenlijk wel iets leuks en gezelligs om voor en met elkaar te koken en te eten. En het geeft mij meteen ruim de tijd om alle namen uit mijn hoofd te leren, iets waar ik niet echt goed in ben en al helemaal niet als ze allemaal Ashley en Aleisha heten.

De dag daarna draaien we twee trainingen af, maken we afspraken over de press en onze opbouw wat in wezen niet veel verschilt met wat ik gewend ben bij Laren. Althans dat denk ik in eerste instantie. In werkelijkheid blijkt dat wat we afspreken toch wat moeilijker is om uit te voeren. Grappig eigenlijk hoe vaak ik mezelf erop betrap dat ik aan het vergelijken ben met het vertrouwde en bekende in Nederland.

 

Zo sta ik de eerste keer best voor paal als ik na een wissel op de bank zit. En wacht op het moment dat de coach of assistent mijn naam roept om het veld weer in te gaan. De tijd tikt langzaam weg, totdat een teamgenoot vraagt of het niet eens tijd wordt dat ik terugkeer in het veld….. Waarop ik reageer, I’ve no idea.. Heb je op het wisselschema gekeken.. Euhhh, nee hebben we die dan? Ik ga snel naar het wisselschema, maar loop tegen een volgend probleem aan. Na 2 dagen ken ik eindelijk alle namen uit mijn hoofd, maar op het wisselschema staan alle achternamen. Daarnaast hebben ze allemaal bijnamen ik heb dus geen flauw idee voor wie ik erin moet. Please help!!!!

 

Het wisselprobleem is nog niet opgelost of ik maak mijn volgende awkward moment mee. Ik word opnieuw uitgelachen door mijn teamgenoten. We spelen hier kwarten van 15 minuten. Tijdens de eerste pauze komen de coaches en trainers het veld op om een paar snelle aanwijzingen te geven. Ik sta naast een aantal meiden die me een beetje vreemd aankijken.. Dus is vraag wat er aan de hand is. Kim, je bent toch geen verdediger. Nee dat klopt.. Maar wat deed ik dan bij deze groep? Wist ik veel dat zij hun besprekingen in de rust altijd gescheiden van elkaar doen.

 

Het spel wat ze hier spelen is echt anders dan in Nederland. Het is 15 minuten lang gas geven. In de opbouw willen ze meteen naar voren spelen. De bal in keer rond laten gaan heb ik amper meegemaakt. Bal winst, bal verlies, bal winst, bal verlies, 1 van de redenen waarom ze allemaal zo fit zijn denk ik. De basis technieken zijn over het algemeen allemaal super verzorgd, ik denk beter dan in Nederland. Maar in Nederland hebben we veel meer creatieve speelsters die 4 man uit kunnen spelen.

 

Tijdens de 5e wedstrijd zit ik op de bank met de keepster te kletsen die de dopingdames had gesignaleerd. Ze voorspelde dat ik uitgekozen zou worden voor een plasje onder toezicht van deze strenge controleurs. En ja hoor, na de wedstrijd werd ik vriendelijk verzocht om met de dopingdame mee te gaan onder toeziend oog van al mijn teamgenoten die me tegelijkertijd keihard aan het uitlachen waren. Ik doe nooit een plasje in de rust, maar uitgerekend deze dag wel omdat ik liters water had gedronken. Na 1,5 liter in 10 minuten kon ik gelukkig weer. De dopingdame nam haar taak nogal serieus, of ze zijn gewoon ietsje strenger hier in Australië want toen ik half naakt voor haar stond en kon gaan plassen zat ze werkelijk met haar ogen in de wc om te zien of ik wel in het potje plaste. Ik vroeg of ik even mijn hand voor mijn ogen mocht doen omdat ik me toch wat ongemakkelijk voelde en me even moest concentreren om überhaupt te kunnen plassen. Ik vreesde even dat mijn plasje terug zou schieten omdat het aanblik van de dopingdame mij uit mijn concentratie haalde. Uiteindelijk stond ik 10 minuten later met mijn potje urine buiten om het hele protocol netjes af te werken.

 

Het team waar ik voor uitkwam is gewend om in de top 4 te eindigen de laatste jaren. De WA Diamonds heeft een mooie historie als het gaat om winnen van prijzen. Helaas halen we de finale poule niet na een paar blunders van de arbitrage en het missen van een hoop kansen tegen ACT, de club van Anna Flanagan. We moeten dus gaan spelen om plaats 5 t/m 8.

 

We groeien, qua spel, in het toernooi en winnen gelukkig al onze wedstrijden in de “verliezerspoule” . En we winnen onze laatste wedstrijd, wat altijd een prettig gevoel geeft. Al met al een terechte plek op de ranglijst naar mijn mening. Queensland wordt de terechte winnaar van het toernooi. Overigens het team met de meeste internationals.

Ik ben heel blij dat ik deze kans heb gekregen en heb gepakt. Ik vond het een geweldige ervaring om te spelen in een sport minded land zoals Australië. Het team was super, de meiden gaven me direct het gevoel dat ik erbij hoorde. Ik ben een mooie ervaring rijker!!

 

 

Comments are closed.