Vormverlies, de meeste sporters maken het mee

Amateur of Prof
4 februari 2015
Show all

Vormverlies, de meeste sporters maken het mee

Of je nou Ranomi Kromowidjojo of Wesley Sneijder heet elke sporter kent het fenomeen vormverlies. Als je er middenin zit is het vreselijk. Het frustreert, het houdt je nachten uit je slaap en het maakt je enorm kwetsbaar. Als je wint heb je vrienden, als je verliest heeft iedereen een mening en dat doet pijn.

Ook ik heb daar vaak genoeg last van gehad. Waar had dat, in mijn geval, dan mee te maken?

Als ik in vorm was, zat ik lekker in mijn vel. Dan was ik in staat om het beste uit mijzelf te halen en volledig in mijn kracht te staan. Dat resulteerde in veel doelpunten maken. Maar hoe kon het dan zo zijn dat een periode die daarop volgde totaal tegenovergesteld kon zijn. Dan miste ik de grootste kansen, nam ik geen bal aan en mislukte eigenlijk alles. Ik weet zeker dat alle topsporters deze fase wel een keer hebben doorgemaakt.

Ik weet nog goed dat ik met het Nederlands team mee mocht trainen en na een tijdje mijn eerste interland speelde. Daar ging ik heel onbevangen in, het was natuurlijk wel heel spannend. Mijn debuut was geweldig met 2 goals tegen Duitsland. In het traject richting het WK begonnen de eerste haperingen in mijn vorm zich te vertonen . En tijdens dat WK in Perth zakte mijn niveau naar een dieptepunt. Ik was niet meer onbevangen, ik was met randzaken bezig en onzeker. Vind de coach mij wel goed, waarom moet ik bij die oefening staan, betekent dat iets? In plaats van onbevangen en vrijuit spelen. De denkstand nam het over van de “gewoon doen” stand. Dat WK zat ik 4 van de 9 wedstrijden op de tribune. En een jaar later viel ik af voor de Olympische Spelen. Was ik niet goed genoeg? Kon ik dan ineens niet meer wat ik wel in mijn begin periode bij het Nederlands team kon?

Toen kon ik ook al wat ik nu kan. Ja, ik ben een paar kilo lichter, maar goals maken kon ik toen ook. Wat is dan het verschil? Ervaring!!

Ervaring is een vorm van kennis die je opdoet in de praktijk. Mijn grootste les na meerdere keren niet geselecteerd worden is te relativeren, wat is het ergste wat je kan overkomen? Afvallen voelt als falen, iedereen heeft daar een mening over, terecht of onterecht. Maar wanneer heb ik gefaald? Als ik ergens op terugkijk en er niet alles aan heb gedaan om te slagen, dat neem ik mijzelf dan kwalijk. Ik heb er in die tijd zeker niet met de pet naar gegooid. Het waren, zeg ik nu achteraf, hele goede leermomenten. Door te ervaren hoe het is om af te vallen wist ik hoe dat voelde en wat het gevolg was en nog veel belangrijker, hoe kon het nou gebeuren?

Het had vooral met die negatieve gedachtes te maken. En laat je nou invloed uit kunnen oefenen op die negatieve gedachtes, door de focus te verleggen op bepaalde punten. Te beginnen met duidelijke haalbare doelstellingen. De focus kwam te liggen op de dingen waar ik wel goed in ben in plaats van die speelster te willen zijn die ik niet ben. Door te accepteren dat het soms wat minder gaat. Wat kan mijn bijdrage op zulke momenten dan wel zijn? De angst om te falen wist ik om te zetten in, ik focus mij op dingen invloed op heb. Door zelfreflectie, jezelf uit willen dagen en hulp durven vragen doe je ervaring op en juist die ervaring maakt je een betere sporter. Dus een keer afvallen of gewoon een keer hard op je bek gaan is helemaal nog niet zo slecht.

Met vallen is dus niks mis, sterker nog, het geeft je de kans om beter te worden. Te groeien als mens.

In mijn nieuwe leven als ‘werkende’ ga ik weer zo’n proces door. Bijna alles is nieuw en onbekend. Dat maakt het spannend. Ik zou kunnen vervallen in de angst om te falen door onzekerheid, maar dit is juist 1 van de lessen uit mijn sportcarrière. Ik weet waar ik goed in ben, ik weet dat ik om hulp kan en mag vragen. Nu is het een kwestie van doorzetten, ook zo’n les uit mijn sportcarrière, en als ik een keer val weet ik altijd dat ik weer op zal staan.

Comments are closed.